Kuttent

13-09-2016
Op 1 juni begon het avontuur IJsselkade. Althans, officieel. Achter de schermen waren we met z’n zessen al maanden keihard aan het brainstormen, schrijven, prognoses maken, marktplaatsen, schilderen, breken, jaarcijfers, rekeningafschriften en andere rompslomp verzamelen (jeej) om honderd miljoen vergunningen aan te kunnen vragen (€€€) die getoetst moeten worden (tijd zat) en tussen de bedrijven door natuurlijk werken, want oh god ja, er moest ook brood op de plank. Ach en de kinderen, wat een toppers zijn dat. Ik stelde me af en toe opnieuw aan ze voor en ze kenden me nog gewoon.



lees verder »

Helemaal Geweldig | Mirjam | 13-09-2016 | Reacties(3)

Tulpen uit Amsterdam

10-03-2016

Tulpen uit Amsterdam

Woonzorgcentrum Croonemate, wel van gehoord, nooit geweest. Lang leve het navigatiesysteem en Lang Leve Kunst. Dat is namelijk waar het project  Zang aan huis van de Gruitpoort onder valt en waar ik naartoe ga.

Aangekomen vraag ik de receptioniste uit beleefdheid waar ik moet zijn, want ik hoor al gezang aan het eind van de gang en kan gewoon de muziek achterna.
 
Langs looprekjes, een mevrouw in een rolstoel, kunst aan de muur, een vriendelijk groetende jongen die tafels dekt. Binnengekomen begin ik meteen foto’s te maken van kippenvel dat je niet kunt vastleggen.

Ik worstel een beetje met het schrijven van dit verslagje merk ik. Voor je het weet wordt het een sentimenteel verhaal over schattige zingende ouderen. Ja, mijn hart smolt vanaf het moment dat ik binnenkwam. Bij het horen en zien van de bevlogen vrijwilligers van het koor, de ouderen, van Dona nobis Pacem en Morning has broken, en dat tweestemmig.

Van de oude man die met zijn broze vingers over de tafel lijkt mee te lopen langs het tuinpad van zijn vader. Een medewerker van de Gruitpoort die ik swingend op een rollator zie zitten omdat er geen stoel meer vrij is. Een vrijwilliger die enthousiast haar armen in de lucht zwaait bij Que sera, sera. Dromende, starende en lachende gerimpelde gezichten, de grappen en anekdotes die de liedjes oproepen. ‘Wij zongen Que sera onderweg naar Frankrijk vroeger.’ ‘Nou, kon je in ieder geval lekker vaak zingen,’ zegt een ander.

                                                                                                                                            
Dan zet Nicolle van koor Gildebroeders en zusters ‘Niet met de deuren slaan’ in met jaloersmakende stemgeluid, gevolgd door ‘Ja zuster, Nee zuster’ van de ouderen en de rest. (Ik zong zelf overigens ook een mopje mee ontdekte ik op het filmpje dat ik maakte en hierdoor niet geschikt is voor publicatie). Toen iedereen aan het eind van het liedje was uitgeklapt deed een van de ouderen even voor hoe het echt moest.  
‘Je zong mooi hoor meisje, maar dit hoort natuurlijk eigenlijk in het Gronings. Beetje knauw’n en inslik'n, kijk zo.’

Het uur vliegt voorbij. Ik praat wat na met de vrijwilligers, die vertellen dat dit een hele goede groep is en dat dat waarschijnlijk komt doordat ze hier zijn voor dagbesteding. De vorige groep was minder goed te bereiken, een enkeling viel zelfs in slaap. We beginnen steeds harder te praten door het uit volle borst: ‘Wat mijn mond niet zeggen kan, zeggen tul-pen uit Amsterdam,’ van de man die ik een uur eerder alleen stil had zien genieten.

  

 

Helemaal Geweldig | Mirjam | 10-03-2016 | Reacties(22)

De allerlaatste spullen

29-02-2016

Voor de laatste keer sta ik alleen in het huis dat nog niet zo lang geleden van ons samen was. Ik kom voor de laatste spullen, de keuken. Ik voel me een vreemde op een vertrouwde plek waar we ontelbare koppen koffie dronken, sigaretten rookten, gesprekken voerden, huilden, lachten, dingen deden. Waar ik ooit, net op eigen benen, voor het eerst echte grote mensen maaltijden poogde te koken, die voornamelijk bestonden uit gebakken eieren en pitabroodjes gesmolten kaas. Hij was er gek op. Net als op mij en ik op hem.

Ik vouw snel een doos in elkaar, hurk voor een keukenkastje. Bord voor jou, bord voor mij. Mok voor jou, mok voor mij. Theedoeken gekregen van mijn moeder dus van mij, ach, jij ook de helft. Het boeit me zo ontzettend niet die spullen, maar het moet verdeeld en liefst snel, al was het om er vanaf te zijn en ik niemand wil tegenkomen. Onhandig doe ik de spullen in de al even onhandige doos die ik niet goed heb gevouwen.

Dan gaat er een deur open, voetstappen. Onmiskenbaar de klikklakkende kordate stappen van mijn schoonmoeder. Hakken maatje 36 van de vrouw die me met open armen op had genomen in de familie en me zag veranderen van een verlegen verliefde puber van 14 aan de hand van haar zoon tot de jonge vrouw en moeder van haar eerste kleinkind.
 
De jonge vrouw die nu de keuken van haar zoon leeghaalt. Doorpakken nu, niet opkijken naar haar betraande gezicht, mijn tranen wegslikken en eerlijk antwoord geven als ze met gebroken stem vraagt of ik het echt zeker weet. Ja, ik weet het zeker. Net zo zeker als ik weet dat ik nu wil verdwijnen omdat ik dit niet kan. Niet deze confrontatie, niet haar verdriet. Leeg en laf voel ik me, als ik na een ongemakkelijke korte knuffel verdwijn als een dief in de nacht, de halflege wankele doos onder mijn arm.

Onderweg overtuig ik mezelf dat wij weten hoe het zit, dat alles is gezegd en dat het goed is zo. Binnengekomen op de plek waar mijn nieuwe leven begint zonder hem, kwak ik jankend de paar onsamenhangende keukenspullen uit de doos en bedenk dat ik er met de beste wil van de wereld nog geen gebakken ei of pitabroodje gesmolten kaas mee zou kunnen maken. Het is voorbij.

Dit stukje staat ook op Mies Magazine
 

Helemaal Geweldig | Mirjam | 29-02-2016 | Reacties(1)

Drijfzand

16-02-2016

Zijn voeten willen wel, maar kunnen niet. Hij staat vastgezogen tot zijn enkels op een plek waar hij nooit had willen zijn. Of wel? Hij kijkt om zich heen, telefoon stevig in de hand, hoofd verder verstoppend in zijn sjaal. De schreeuwende menigte verderop hoeft hij niet te verstaan om te horen wat ze zeggen.  ‘Focus!’ fluistert hij zichzelf tevergeefs toe, wetend dat hij niet ziet wat hij zou willen zien. Help me. Focus. Je kunt het. Maak er wat van. Verpest het niet. Doe je best. Hou vol. Bidden en wanhopig  tegen zichzelf praten is het enige dat hij nog kan. Waar is hij?

Voor hem is het zicht zo vaag.  Hoe hij zijn best ook doet scherp te stellen, hij ziet alleen een muur van troebele substantie en dikke mist waar hij niet doorheen kan kijken. De puinhoop achter hem ziet hij scherper en gedetailleerder dan ooit. Een enorme bult onverwerkte shit, onafgemaakte dingen, onuitgesproken gedachten en verlangens, met bungelend aan weerskanten een pluk onbeantwoorde vragen. De antwoorden doen er niet toe. Dat weet hij. Hij weet het allemaal precies maar hij kan geen kant op.

Zijn dierbaren kan hij zelfs in gedachten niet pakken of vasthouden, dan valt hij om. Gelukkig ziet niemand hem. Niet echt. Hij staat precies zo dat alleen het stukje zichtbaar is dat hij wil dat ze zien. Zijn vermoeide hoofd, zijn scherper geworden kaaklijn, zijn grijs geworden slapen en ogen die hun glans ergens onderweg naar hier zijn verloren, gecompenseerd met een goed geoefende glimlach. Omdat ze het niet mogen zien. Niet zijn enkels, niet waar hij staat.

Hij voelt hoe zijn voeten verder wegzakken. Misschien kan hij beter toegeven denkt hij, zich niet verzetten en
 
geruisloos wegglijden in dit moeras. Hij had met eigen ogen gezien dat verdrinken niet pijnlijk is. Dat de paniek die niet lang duurt al snel plaats maakt voor een vredig soort berusting en dat je dan weg bent.
Maar ja, hij kan niet weg of verdrinken, hij staat in drijfzand, dat is een ander verhaal. Het helpt bijvoorbeeld niet om te proberen jezelf eruit te trekken door met je voeten te stampen. Volgens de wet van Archimedes zak je alleen maar verder leerde hij, maar net niet ver genoeg om echt te verdwijnen. Beter is plat op je rug te gaan liggen, waardoor de druk op je borstkas lager is en ademhalen mogelijk blijft.

Zijn telefoon gaat.

Op het scherm een foto van zijn moeder uit Syrië. Het lawaai van de menigte verstilt als hij plat op zijn rug ligt. ‘Willkommen. Welcome to Germany’ zegt een vriendelijke stem.
Ademhalen. Dat is alles wat hij moet doen.

Dit verhaal schreef ik voor de NPO Boekenweek Schrijfwedstrijd met het thema Duitsland 

Helemaal Geweldig | Mirjam | 16-02-2016 | Reacties(1)

Juni 1996

27-11-2015

Vervolg op Maart 1978
Terwijl Marco Borsato ontzettend aan het doorbreken is met zijn volle zalen in het land sta ik in mijn oude slaapkamer in een trouwjurk die ik van zijn moeder Mary kreeg. Dat had ik te danken aan mijn deelname aan
The Bride of the Netherlands. Een soort Missverkiezing voor aanstaande bruiden, heel spectaculair allemaal (don’t ask). Ik werd tweede, net als alle anderen die geen eerste werden, al weet ik dat niet meer zeker.

Wel weet ik dat ik sinds die dag van Mary hou. Behalve dat ze me consequent lieve schat noemde terwijl ze dat zelf is, heeft ze werkelijk alles uit de kast gehaald mij aan mijn gewonnen droomjurk te helpen. In plaats van me na het passen van 100 jurken wanhopig schreeuwend haar winkel uit te sturen, knuffelde ze mijn oververhitte hoofd en zei : ‘Lieve schat, jij zoekt gewoon rustig verder, als je me maar belooft dat als je 'm hebt gevonden, ik hem voor je bestel en vermaak.’
En zo geschiedde. Dat ze me ook nog persoonlijk kwam feliciteren op de bruiloft wist ik toen nog niet en dat Marco speciaal voor ons een videoboodschap had ingesproken ook niet. Het voegt ook niets toe aan dit verhaal maar ik vertel het er wel graag even bij om stoer te doen.

Ik sta dus in mijn ouderlijk huis met die jurk aan. Door alle emotie die dat bij mijn moeder, zusje en vriendinnen teweegbrengt zie ik er al snel uit als een pandabeer in een droomjurk, maar die dingen gebeuren op zo’n Grote Dag. Edo draait er drie zware Van Nelles tegelijk van en straalt de rest van ons huwelijk van trots. Ik ga na acht jaar verkering trouwen met mijn jeugdliefde. En god, wat neem ik me voor het allemaal anders te doen dan mijn ouders. Ik doe het goed, ik doe het één keer en voor altijd.

En of we het goed doen. We hebben bijvoorbeeld een fotograaf. De mensenmassa die zich bij het stadhuis heeft verzameld bezorgt ons kippenvel met tranen, de 9-koppige band op het feest rockt nog harder dan we hadden durven dromen en als onze beste vrienden loepzuiver een eigen versie van
That’s what friends are for
voor ons zingen kun je me wegdragen. En omdat ik niet meer kan lopen door die hoge hakken de hele dag. Het is een sprookje en we leven nog lang en gelukkig.

Maar niet samen. We waren jong en deden maar wat. Net als andere mensen en mijn ouders dus eigenlijk. We kregen een prachtig kind, werkten hard in onze prachtige zaak, leefden hard ons prachtige leven en gingen na een paar jaar prachtigheid uit elkaar. Een zwarte bladzijde die we niet hadden voorzien aan het begin van het sprookje. Net als Edo en mijn moeder, bij wie het misschien allemaal wat minder prachtig leek te beginnen, maar die wel deden wat ze hadden beloofd. In voor en tegenspoed, tot de dood hen scheidde.


wordt vervolgd

Helemaal Geweldig | Mirjam | 27-11-2015 | Reacties(2)

Maart 1978

25-11-2015

Ik schrik wakker van een tik op m’n hoofd.
‘Er ligt een man in mama’s bed!’
‘Huh?’
‘Een hele grote en hij snurkt!’ Mijn twee jaar oudere broer staat te stuiteren naast mijn bed.
Ik gooi de deken van me af en trippel slaapdronken achter hem aan naar mijn moeders slaapkamer. Mijn broer duwt voorzichtig de deur open en als ik veilig achter hem op mijn tenen ga staan kan ik bijna over de hoge bult dekbed kijken. Ik zie een stukje grote behaarde mannenarm uitsteken.
‘Zie je wel!’ fluistert mijn broer. Ik durf niet te praten dus ik knik instemmend en houd ondertussen voor de zekerheid zijn mouw vast. Als de bult plotseling beweegt duik ik weg en ren zo snel ik kan de trap af. Mijn hart bonkt in mijn keel.
‘Ik denk dat het een inbreker is,’ hijgt mijn broer resoluut.
‘Weg, hij komt eraan!’
We vluchten de hoek om naar de keuken.
Krakende voetstappen op de trap.
De deur gaat open.
 
De voetstappen lopen in de kamer.
‘Hee, zijn jullie nu al wakker?’ zegt mijn moeder als ze haar hoofd om de hoek steekt.
‘Er ligt een man in je bed!’ zegt mijn broer.
‘Haha, ja dat klopt, dat is Edo.'
‘Wie?’
‘E-do,’ lettergreept mijn moeder. ‘Hij komt helemaal uit Friesland en hij is hier vannacht blijven slapen.’
Mijn broer ik moeten lachen.
Best een gekke naam.
Edo.

Aan het einde van de zomer zijn we gewend aan Edo en zijn naam en trouwt hij met mijn moeder. Ik ben net vijf en herinner me niet zoveel van hun trouwdag, behalve dat ik in mijn lange paarse hippiejurk bij een voor mij op dat moment vreemde oom op schoot plaste omdat ik niet durfde te zeggen dat ik naar de wc moest. Maar gelukkig hebben we de foto’s nog.
In een grijs album met een zilveren randje, achter vergeeld plastic. Een vriend maakte ze, omdat er geen geld was voor een fotograaf. Vermoedelijk een kleine vriend met een slechte camera, slechte ogen en wellicht een gebrek aan nek en evenwichtsorgaan, want bijna niemand langer dan 1.60 heeft een hoofd op de schots en scheve foto’s. Edo had pech met z’n 1.92 en is te herkennen aan een grote onderarm die een romp met bruidsboeket vasthoudt. Edo had overigens nog meer pech, want mijn moeder wilde eigenlijk nog helemaal niet zo nodig met hem trouwen, maar dat is een ander verhaal.
 Edo was vanaf dat moment officieel mijn stiefvader. Hij leerde ons met mes en vork eten, dat God niet bestaat,
kabouters wel en dat stiefvader een scheldwoord is.
En dat je nog maar zo weinig weet als je klein bent. Ook als groot bent trouwens. Maar dat wist ik toen nog niet.


Wordt vervolgd.

Helemaal Geweldig | Mirjam | 25-11-2015 | Reacties(1)

Doe

10-11-2015

Doe mijn jas uit

dan stopt de regen

Kleed me uit

ik heb het zo koud

Hou me vast

dan val ik misschien

.. als puzzelstukjes

in elkaar.            

Helemaal Geweldig | Mirjam | 10-11-2015 | Reacties(9)

#zeghet

03-11-2015

Ik moet 26 zijn geweest toen onze blikken elkaar vingen in de dansende menigte. BOEM.
Hij was groot, donker en die ogen, die lach.. ik vond hem leuk, was gevleid door zijn aandacht.
‘Zit je nou te sjansen met die grote neger?’ vroeg mijn vriendin. Ik gebaarde haar lachend doch resoluut haar kop te houden. Flirten was al niet mijn sterkste punt en ik had zo’n vermoeden dat een vriendin die me te pas en te onpas in mijn broek liet piesen van het lachen het niet beter zou maken.
  
Hoe hij aan mijn nummer kwam wist ik niet, maar hij belde me een dag later, of ik nog wist wie hij was, dat ik de knapste, leukste en mooiste van de wereld was en of ik zin had om met hem te gaan eten. We spraken af in de stad. Mijn slappe lachvriendin was voor de zekerheid in de buurt en deed terwijl ik enigszins zenuwachtig zat te wachten opeens een grote vogel na. Toen ik zijn enorme leren jas met mouwen met nog enormere franjes zag bij binnenkomst werd duidelijk waarom. We aten, praatten en van de gezelligheid zoenden we na afloop. De rare jas kon uit, niet waar.

En of die jas uitging. We spraken namelijk nog een keer af en van het een kwam het ander. Het een was dat hij met me mee naar huis ging en m’n hele voorraad drank opdronk, het ander dat hij terwijl hij bovenop me lag uit pure opwinding opeens grof mijn keel dichtkneep waardoor ik bijna stikte. Ik schrok ik me dood. Hij keek me fel aan, hijgde opgewonden alcoholadem in mijn gezicht en lachte zijn prachtige tanden bloot. Deze man bleek zo Fout dat een hoofdletter niet volstaat. Ik was bang, durfde nauwelijks te zeggen dat hij moest stoppen, laat staan dat hij weg moest. Zijn dominante, onberekenbare gedrag en imposante uiterlijk maakte van mij het soort meisje dat ik niet wilde zijn en waar ik zelfs een uitgesproken mening over had. Godzijdank viel hij toen hij uitgelachen was vrij snel in slaap.

Ik niet. Ik was op slot gegaan, durfde me amper te bewegen en zei niets. Ook niet toen hij wegging die ochtend. Niet over die avond, niet over zijn tas die er nog stond, niet dat ik meteen mijn ouders zou bellen als hij weg was om daar de eerstvolgende weken te logeren uit angst dat hij terug zou komen, niets. Ik heb de tas weggegooid en hem nooit meer gehoord of gezien.

Einde verhaal.

Geen issue
Maar nu waarom ik dit deel terwijl het op die twee weken (16 jaar geleden!) na, nooit meer een issue voor me is geweest. Sterker, ik was het bijna vergeten en heb er zelfs nog wel eens om gelachen met mijn grappige vriendin. ‘Weet je nog, R, met z’n gekke jas en z’n wurgseks? Haha!’ Ik heb me geen slachtoffer gevoeld, hij was gewoon fout, punt. Ik had hem zelf in huis gehaald, aan me laten zitten en niet weggestuurd. Bovendien, ik heb hem nooit meer gezien en er gelukkig geen trauma aan overgehouden.

Tot ik het verhaal van Anke
las en de commotie rondom haar optreden bij Pauw op Twitter volgde. Ik klikte gister op de hashtag #zeghet op Twitter en ik wist niet wat ik las. Zoveel verhalen over seksuele intimidatie, aanranding, verkrachting, ik werd er stil van. Mijn voornaamste reden om het te delen is deze: Als ik er ook maar één iemand mee op het idee breng het gesprek aan te gaan met zijn/haar kinderen over seks en liefde is dat winst. Dat heb ik ook tegen de journalist van Omroep Gelderland gezegd die me vanmorgen belde naar aanleiding van mijn tweets. Hier lees je dat artikel van vandaag.  

  
  
Helemaal Geweldig | Mirjam | 03-11-2015 | Reacties(0)

Als

02-11-2015

Als
fluistert ons dingen

Net als eigenlijk,
ooit, indien

En soms.. 
als je heel goed luistert

Dat er meer is dan dit
(misschien)

 

 


Helemaal Geweldig | Mirjam | 02-11-2015 | Reacties(0)

Dancing in the dark

23-10-2015

Ik ben 12 en sta op de slaapkamer van mijn broer. Er hangt afhankelijk van het moment van de dag een roze tot donkerrode gloed en op elk moment de geur van zweetsokken, ongewassen beddengoed, niet afgeschoten vuurwerk, stripboeken en pis van het hok vol witte muizen. De zon schijnt door de halfopen rode luxaflex en ik heb zicht op de straat voor ons huis.
De aftandse legergroene Saab komt aanrijden, stopt aan het begin van de straat en niemand stapt uit. Die niemand is mijn vader. Hij toetert een keer.

Mijn broer loopt bepakt met een plastic tas en weekendtas richting de auto. Een weekendtas die dit keer niet voor een weekend is. Hij kijkt niet achterom, niet omhoog naar zijn kamer waar ik verdekt sta opgesteld. Hij stapt in, de auto rijdt weg.

Ik verstop me in de badkamer, de enige deur van de wereld die ik claustrofobisch als ik ben op slot durf te doen en jank de ogen uit m’n kop in een stapel was op de wasmand. Mijn broer gaat bij m’n vader wonen. Hij heeft niet eens afscheid van me genomen, al vraag ik me af of ik dat had gewild, of ik überhaupt wist wat ik wilde. Wel weet ik dat ik het verschrikkelijk vind dat hij gaat. Zonder mij.

Ik was m’n gezicht, kijk in de spiegel, zucht diep en huppel met twee treden tegelijk naar beneden. Ik loop de kamer in en doe alsof ik een liedje in mijn hoofd heb. Dancing in the dark, fonetisch. Niets laten merken aan m’n moeder en stiefvader, het is al erg genoeg.

Helemaal Geweldig | Mirjam | 23-10-2015 | Reacties(3)

Where do we go

19-10-2015

Where do we go

Ze draaide de sleutel in het slot en duwde de deur open. Tot haar schrik zag ze dat ze er nog steeds lagen, al wist ze ook niet wat ze anders had verwacht. De wind sloeg de deur met een harde klap achter haar dicht. Haar hart sloeg over, ze hield haar adem in. Ze zag de twee lijven onder het dekbed in de kajuit bewegen, omringd door volle asbakken, flessen, glazen, kledingstukken. Ze was opgelucht dat ze haar niet zagen. Ze kwam voor achterbleven spullen, de cadeaus die ze had gekregen, de cd die nog in de stereo zat. De penetrante geur van wat er die nacht was gebeurd sloeg haar op de ogen. Waar was verdomme haar gitaar.

Lees hier verder.

Dit verhaal schreef ik voor schrijfwedstrijd WriteMinds.
Stemmen kan door op het hartje onderaan het verhaal te klikken. Vind ik leuk.  

Helemaal Geweldig | Mirjam | 19-10-2015 | Reacties(0)

Braaf of stout

13-10-2015

Voor de twee aanwezige zussen die opgroeiden in de oorlog was een zeven voor gedrag en vlijt op hun rapport wegens te veel kletsen wel zo’n beetje het stoutste wat ze in hun jeugd hadden gedaan. Ze hadden wel iets anders aan hun hoofd (eten bijvoorbeeld). Els daarentegen, een pittige dame van 68, ontvluchtte regelmatig het ouderlijk huis via de regenpijp en werd van school gestuurd omdat ze punaises op de stoel van de juf had gelegd. Maar praten tijdens het eten of in de huiskamer komen als je ouders bezoek hadden? ‘Dat dééd je niet!’

Braaf of stout

Deze en vele andere verhalen kwamen afgelopen tijd voorbij tijdens de kringgesprekken met ouderen in Loil, Hengelo, Varsseveld en Doetinchem, onder leiding van theatermaker Boaz Boele. De verhalen dienen als input voor een theatervoorstelling door het Buurttheater voor Lang Leve Kunst. De voorstelling over de jeugd van toen en nu wordt gespeeld door jongeren en ouderen met het thema ‘braaf en stout’.  Ik hou van verhalen, helemaal als ze oud zijn, dus ik ging graag mee.

Boaz, een enthousiaste, energieke jongen van begin 30, met een oprechte interesse en soort van natuurlijke klik met ouderen, breekt meteen het ijs als hij begint met de vraag wie er braaf of stout waren als kind: ‘en als je op volgorde van braaf naar stoutst zou gaan zitten, waar zit jij dan?’ Grietje is de liefste, daar is iedereen het snel over eens. En ja hoor, Jo, dat zie je zo. Els en Bep waren vast de stoutste, de flonkering in hun ogen verraadt dat dit klopt. Er worden anekdotes uitgewisseld, herinneringen opgehaald en er wordt veel gelachen. Kattenkwaad. Belletje trekken. Appels pikken bij de boer. Je lange vlechten die in de klas in de inktpot werden gestopt door de jongen achter je. En ‘naar het Lof, maar niet voor het Lof natuurlijk, maar voor de jongens’. Thuis kom ik er achter dat het niet om witlof gaat maar om een katholieke gebedsdienst in de avond.  

We lachen ook om het verhaal van Hans, die een aardappel tussen het spatbord en de leeggelopen band van de meester deed, zodat er geen beweging meer in te krijgen was. En om de meikevers die de inmiddels 91-jarige Joop in luciferdoosjes mee naar school nam en een voor een vrijliet in de klas. Het waren er zes dus daar kon je even druk mee zijn vertelt hij.   

Dat de tijden zijn veranderd is duidelijk.                                                                       
Elke dag een uur naar school lopen was heel normaal, als je tenminste geen fiets had om met z’n drieën te delen om zo, eentje voorop, twee achterop, met drie paar klompen op de pedalen, tegen de bult op te trappen. Uurtje heen, uurtje terug en daarna aan het werk.  Helpen in huis, kippen slachten, mesten, haken, sokken stoppen, breien, koken. Luisteren naar je ouders, om 8 uur binnen, geen gehang met de jongelui. Geen hoi tegen volwassenen, netjes u en goedemiddag. Op je tenen lopen omdat je vader losse handjes had. Behalve Mieke, die op een dag haar ineengedoken moeder hoorde huilen en haar vader met een bijl te lijf wilde gaan. Ze wilde het echt doen zegt ze fel, maar God en gebod weerhield haar. Ze gooide de bijl voor zijn voeten en zag haar vader nooit weer.

We schenken nog maar even iets in.
Waar waren we. Wat mocht nog meer niet?
Iedereen weet dat het verboden was links te schrijven, een pets op je vingers of hoofd normaal was,  en hoe de binnenkant van een kolenhok er uitzag. Niet praten tijdens het eten, niet in de woonkamer tijdens bezoek en wat heb je elke maand? Bloed? Nee, je gaat niet dood. Nu hoor je bij de grote mensen. Daar ligt verband en pas op hoor, niet met de jongens mee.

En dan Marie. Achter haar rauwe lach en zelfspot schuilt een deel van haar jeugd waar ze niet over kan praten. Maar liefst 26 dagboeken vol jeugdtrauma liggen veilig opgeborgen tot de dood hen scheidt. Omdat het te erg is. Op slot. Haar zoon mag het lezen als ze er niet meer is. We zijn er stil van. 

Er wordt geluisterd, openhartig gedeeld en begripvol geknikt. Ook als het over de liefde gaat. Dat lag namelijk ook echt iets ingewikkelder dan nu. Er werd volop gevlucht via dakramen en regenpijpen, stiekem naar de kermis gegaan en hevig gezoend in de botsauto’s. Als je homo was ging dat vanzelf wel over. Dinie vertelt dat ze haar geliefde brieven stuurde, en alleen hij wist van de geheime boodschap die de zo onschuldige post bevatte: Een kusje op de achterkant van de postzegel.

Jongeren van nu hebben zoveel meer vrijheid, maar beseffen ze dat ook? vraagt iemand zich af. Aan de andere kant, minder keuzes maakt je leven ook overzichtelijker. Voor de een is die jeugd een tijd om met weemoed aan  terug te denken, een ander is blij dat het voorbij is. Truus zou bijvoorbeeld niet weten wanneer ze iets stouts had moeten doen, ze was altijd ziek. Altijd. De nog oudere aanwezigen kennen de echte ellende van de oorlog, van in de verkeerde rij bij de gaarkeuken staan, onderduikers, angst. Maar tegelijkertijd ook de saamhorigheid die ze nu soms missen.

Zou je stiekem iets stouts zou willen doen - het hoeft niet echt te kunnen, dus maakt niet uit wat? vraagt Boaz dan. Ik verwacht inmiddels minimaal één spectaculaire ontboezeming nu we toch zo openhartig zijn, maar het blijft lang stil.

Nou, nu Henk er over nadenkt, hij zou wel achter een boot willen staan op het water of vliegen in een vliegtuig. Kees lijkt dat ook wel wat, maar nu niet meer hoor, op zijn leeftijd. Mary zou de tijd 35 jaar terugdraaien zodat ze weer kan lopen.

Niemand iets geks, stouts? In je blootje door een vol stadion, wiet roken, bungeejumpen?
Nee.

Oké.

Ben je wel eens jaloers op de jeugd van nu? vraagt Boaz tot slot.
Het antwoord is unaniem nee. Niemand. Els niet, Marie, Mieke niet, voor geen goud zelfs. Het woord medelijden valt zelfs herhaaldelijk.
Die arme kinderen zijn allemaal zo druk, al die keuzes en dat gesjet de hele dag, ze moeten er niet aan denken.

Was alles vroeger beter dan? Oh nee, zeker niet, zegt de 80-jarige Betty. Niet alles.
Alleen die ene grote liefde. Ze teert tot de dag van vandaag op zijn woorden:
Je bent niet sexy, je bent geen schoonheid. Maar als jij bij me bent ben ik thuis.
Hij overleed toen hij 42 was.
Betty zal hem nooit vergeten.  


Helemaal Geweldig | Mirjam | 13-10-2015 | Reacties(2)

Niets meer

07-10-2015

we
 zijn er niet,

kijken,
en zien niets,

geven,
niet om,

nemen,
maar voor lief,

houden,
niet vast,

raken,
niet aan,

doen
en laten

weten..
niets zeggen, niet
we moeten
praten.

gaan
maar door,

voelen
niets meer.

Helemaal Geweldig | Mirjam | 07-10-2015 | Reacties(0)

Voor Jeroen

12-07-2015

ik zie je onrustig
in gedachten
wachtend op
het telefoontje of bericht
ik zie je zeggen
het is goed zo
afscheid nam je al
wellicht
ik zie je denken
hadden, moeten,
wat als.. ja, als, wat dan
woorden in je hoofd,
boekdelen op je gezicht

de telefoon gaat
ik zie een traan

je hart staat open,
het boek gaat dicht

Helemaal Geweldig | Mirjam | 12-07-2015 | Reacties(0)

Soms

21-06-2015

Toen ik een aantal jaren geleden onbedoeld opving dat je ‘het wel goed vond zo’ omdat je ‘niet zoveel met ons had’ was ik daar een poosje goed ziek van.  Duidelijk was het wel. Blijkbaar had ik jaren een illusie nagejaagd, de illusie dat het ondanks alles leuk en goed is contact te hebben met je biologische vader. Maar ergens begreep ik het wel. Het is je ook niet altijd even makkelijk gemaakt, en dan wordt het moeilijk. Vooral als je van nature nogal makkelijk bent.

Dat ben ik ook. Hoewel ik me afvraag of ik je wel echt ken, herken ik veel van mezelf in jou. Gezien je reputatie niet altijd iets om openlijk trots op te zijn maar stiekem ook weer wel. Verwarrend. Geen dertien in een dozijn, moeite om met de kudde mee te blijven lopen en van veel een beetje kunnen, maar net niet genoeg om er in uit te blinken. Waar we dat wel dreigen te doen blinken we uit in het ondermijnen van onze succesjes. Zelfsabotage en vervolgens keihard relativeren, je moet het herkennen. Al ben ik er nog niet helemaal uit of ik deze eigenschap van of dankzij jou heb.

Ik ben inmiddels ouder dan jij was in de tijd dat we elkaar nog wel regelmatig zagen en heb me er bij neergelegd dat je geen onderdeel van ons leven uitmaakt, dat dingen gaan zoals ze gaan, dat het is zoals het is. Gelukkig kan ik teren op mooie herinneringen als kind bij jou op de camping waar je woonde en beheerder van was. Varen en schaatsen op de Loosdrechtse plassen, samen muziek maken, kijken en luisteren naar voetbalwedstrijden, live, op tv en onderweg in de auto, je sterke verhalen, je grappen, de talloze feestjes, hoe je voor het slapen gaan in mijn oor beet zoals ik dat nog steeds bij onze jongste doe en hoe trots je was als ik de show stal door te dansen alsof niemand keek zoals ik later zou zijn bij mijn eigen dochter.

Rond de tijd dat ik oud genoeg werd om iets van de puinhopen te kunnen begrijpen die gescheiden ouders goedbedoeld kunnen aanrichten, mijn achternaam was veranderd en jij de camping verruilde voor een boot, zijn we elkaar kwijtgeraakt.
De boot is al lang weg, de zoveelste liefde van je leven ook en je werkt al een hele tijd bij FC Utrecht. Dat vind ik fijn voor voor je, want ik weet dat je zelf ook een aardig balletje kon trappen. Misschien dat ik me daardoor heel soms, op een dag als vandaag of als ik langs de lijn naar ons 11-jarige linkspootje sta te kijken die geen idee heeft wie jij bent, afvraag hoe het moet voelen fantastische kleinkinderen te hebben zonder hun opa te zijn.
Om vervolgens oprecht blij te zijn dat jullie niet weten wat je mist.  

Helemaal Geweldig | Mirjam | 21-06-2015 | Reacties(7)

Don't shoot the messenger

02-06-2015

 

De bel.

'Goedemiddag, mijn naam is huppelepup en ik kom namens de gemeente voor de hondenbelasting. Ah, hallo grote hond.'

'Daar heb ik toevallig gister iets over gelezen. Hoe werkt dat?'

'U vult dit formuliertje in en u krijgt binnen een paar weken bericht van de gemeente. Hoe lang heeft u al een hond?'

'Geen idee, hoeveel moet ik dan betalen?'

'69 euro nog wat per jaar voor 1 hond.'

'Toe maar. Ik ben zo benieuwd wat ik daarvoor krijg van de gemeente! Weet u dat?'

'Nee, geen idee, daarvoor moet u bij de gemeente zijn.'

'Begrijp ik, don't shoot the messenger. Ik sta trouwens niet zo moeilijk in de deuropening omdat ik niet wil dat u binnen komt hoor meneer, maar anders loopt de hond weg. Of wilt u binnen komen?'

'Nee hoor, ik ga nooit bij mensen naar binnen.'

(Hier het levensverhaal van de man)

'Nou, het lijkt me maar ondankbaar werk wat u doet. Ik heb ooit gecollecteerd en vond niet iedereen even vriendelijk en dat was nota bene voor een goed doel..'

'Ach, dat valt best mee, het is maar hoe je het brengt. U heeft deze hond sinds vorige maand zei u?'


Helemaal Geweldig | Mirjam | 02-06-2015 | Reacties(1)

Mei

26-05-2015

In de maand mei leggen alle vogels een ei en worden ouders en schoolgaande kinderen flink op de proef gesteld. Spreekbeurten, werkstukken, toernooien, voorstellingen, schoolreisjes, sportdagen, feestjes, (verkeers)examens, wedstrijden en deadlines, er past met het jaar meer in mei. Dit is best een rare zin als je ‘m hardop zegt.
En ja, ik heb de kinderen vorige maand voorzichtig doch hoopvol moeilijk kijkend  
gevraagd of ze dit jaar wel echt zoveel zin hadden in de avondvierdaagse (‘JA NATUURLIJK! WEER 10 KILOMETER HE MAM!’) en m’n best gedaan alles op rolletjes te laten lopen, het is me bijna gelukt, niet helemaal. Daarom heb ik wat willekeurige tips op een rijtje gezet. Voor de jury en voor mezelf voor volgend jaar.

Avondvierdaagse
In deze week loop je in ons geval 10 kilometer rond etenstijd, dus bereid je goed voor op de voedzame warme maaltijd op onmogelijke tijden. Doe bijvoorbeeld ook eens nuttige boodschappen of gooi iets in de vriezer. Of niet. De hele week gebakken ei  
met een komkommer als hoofdgerecht kan ook. Kook je toch, zorg dat je hond er niet bij kan. Verder: goede sokken, schoenen, regenpak of paraplu. 

Spreekbeurten en werkstukken
Schrijf op wanneer je kinderen dit soort dingen hebben en begin op tijd, iemand moet het doen. Met een kind dat ’s nachts wakker schrikt het wel en wee van roofvogels of koeien opzoeken, uitwerken en oefenen is kort dag.

Verkeersexamen
Zorg dat je kind een week voor dit examen jarig is en geef ‘m een nieuwe fiets.

Toernooien
Leuk hoor, je aanmelden voor de toernooicommissie, maar moet jij niet werken?

Sportdag
Leuk hoor, als hulpouder helpen bij het onderdeel balgooien (!), maar moet jij niet werken?

Auto
Als je auto uitgerekend in deze drukke maand alleen start na ‘m aan te duwen, doe dit niet zelf. Je auto zelf aanduwen en erin springen is gevaarlijk en raar. Pak gewoon de fiets, lui mormel.

Fiets
Heb je geen fiets omdat je dochter die heeft omdat die van haar gejat is, pak dan als je lenig bent gerust die van je man van bijna twee meter. Houd rekening met je kleding. Tussendoor afstappen is onmogelijk, dus minder voor alles en iedereen vaart. Op de plek van bestemming gewoon rustig blijven rondfietsen tot je zeker weet dat niemand kijkt als je afstapt. Bij een bankje.


Feestjes
Geen tijd.
 

Terugbellen
Niet beloven.

Wedstrijden
Kijk goed welke kant jouw kind op speelt, dan juich je altijd voor het goede team. Na de rust precies de andere kant op.

Werken
Tussen de bedrijven door. Wie vond ook alweer ‘je eigen tijd kunnen indelen’ het grote voordeel van zzp’er zijn? Hup.  


En last but not least:
Trek je niets aan van bovenstaande tips, zeur niet en geniet ervan. De diploma’s, medailles, ruim voldoendes en prima’s, de plakkerige, oververmoeide gezichten van je kinderen, ze zijn het dubbel en dwars waard.

Helemaal Geweldig | Mirjam | 26-05-2015 | Reacties(6)

De roos

17-05-2015

Ik had niets met die roos in de tuin van mijn ouders. Toegegeven, het was bijzonder dat er al snel precies vijf rozen aan het plantje op de as begonnen te bloeien die symbolisch leken te staan voor ons gezin, maar ik was vooral blij voor mijn moeder dat dit zo was. ‘Als je dood bent is er niets meer, dan is het net als voordat je was geboren,’ had mijn stiefvader gezegd toen hij ziek was. Ik hecht veel waarde aan zijn woorden merk ik. Stiefvader, ook zoiets. Hij zou zich omdraaien onder die roos. Niks stief. Voor hem waren we zijn kinderen, met zijn achternaam. 

Mijn moeder had een half jaar na zijn crematie een mooi plekje uitgezocht in de tuin, waar ze ‘m ook vanuit zijn stoel goed kon zien. Toen het voorjaar genoeg was - anders lag hij daar zo alleen in de kou - stonden we op de zorgvuldig uitgekozen plek in de tuin bij het zorgvuldig gegraven gat met het zorgvuldig uitgezochte rozenplantje ernaast, klaar om geplant te worden. Ze leegde de urn in het gat. Ik voelde niets. Het leek op kattengrit. Alsof dit alles was wat er van hem over was. Hij was meer dan dit, allang weg en tegelijkertijd dichterbij dan ooit, maar dat had wat mij betreft niets te maken met dit. Terwijl mijn moeder haar best deed er een plechtig momentje van te maken, wilde ik dat het snel voorbij was. Zand erover, roos erop.

De eerste twee jaar na zijn dood waren zwaar voor mijn moeder. Diepe rouw, een depressie en tot overmaat van ramp een hartinfarct, de zon leek nooit meer te gaan schijnen. Godzijdank gebeurde dat wel. Stapje voor stapje, straaltje voor straaltje, maar het gebeurde. Ze ging vervroegd met pensioen, genoot steeds meer van wat er wel was en ontmoette vorig jaar een leuke man.

Vorige week zaten we bij haar in de tuin, de zon scheen, de kinderen stoeiden in het gras, we praatten en lachten, de barbecue ging aan en we dronken wijn. Onderweg naar huis zei ik dat ik zo blij was dat dat ze weer gelukkig is. Dat ze zo leuk zijn samen en dat we boffen dat het zo goed klikt met hem, ook met de kinderen.
 
‘s Nachts schrok ik wakker. De roos! Ik was de hele middag bij m’n moeder in de tuin geweest en had voor het eerst geen seconde aan de roos gedacht. De roos waar ik niets mee had, tot ik ‘m vergat. Ik denk dat mijn vader dat ook wel weet.   

Helemaal Geweldig | Mirjam | 17-05-2015 | Reacties(9)

Supermarkt

26-04-2015

De winkel is net open en ik wil gehaast naar binnen lopen, net wakker, slecht geslapen, onopgemaakt, joggingbroek, snel aangeschoten kaplaarzen (!) als jij dat vanaf de andere kant doet. We kijken elkaar recht aan. Wat zie je eruit man. Ik zie dat jij precies hetzelfde denkt. Er volgt een twijfelachtig knikje. Gênant (ik dacht: kut). 
We kennen elkaar alleen van gezicht en dat is een ander gezicht dan nu. Best een leuk gezicht eigenlijk. Een gezicht waar je om een hele andere reden ongemakkelijk van kunt worden zeg maar. Maar het is echt heel erg vroeg en je hoopt waarschijnlijk net als ik niemand tegen te komen, je gaat misschien ook alleen even snel koffie halen.
Of gel, ik denk dat jij gel gaat halen.
En nu je er toch bent ook maar meteen de rest van de boodschappen, net als ik.

Ik loop de meest onlogische route door de winkel om je niet weer tegen te komen. Dat doe jij ook dus we komen elkaar in elk gangpad tegen. Ik focus me zogenaamd op de melk. Welke zal ik eens nemen, welke zal ik eens nemen, is hij al weg, welke kant liep hij op, twee pakken melk, check. Als de kust veilig lijkt loop ik het volgende gangpad in, koekjes. Hoe is het mogelijk. We doen allebei alsof we er niet zijn en kijken niet. Dan maar geen koekjes. Ik baal dat ik me hier druk om maak, dat ik besta en dat ik hier überhaupt moet zijn (WAAROM IS ALTIJD DE KOFFIE OP) en dat ik een mandje heb gepakt en geen karretje. Met een zak aardappels aan één aardappel
vasthoudend en een fles wijn in m’n ene hand en het overvolle mandje loop ik verder, ik wil naar huis.

Met kramp in m’n aardappelhand en een inmiddels afgestorven mandjesarm kom ik aan bij de kassa, reken af en als ik klaar ben met de wiskundige berekeningen om de spullen in een bananendoos (meer gat dan doos) te krijgen loop ik met mijn armen vol doos en een bezweet slaaphoofd naar buiten. Dan word ik vlak voor de auto op mijn schouder getikt.  
‘Hier, je vergeet je sleutels,’ zeg jij. En weg ben je.
In het ongemakkelijkste drafje dat ik ooit heb gezien.
 

Daar wilde ik je nog even voor bedanken.  

Helemaal Geweldig | Mirjam | 26-04-2015 | Reacties(4)
archief
eXTReMe Tracker