In heel de wereld is er niemand zoals hij

16-06-2007

Ik kan me niet voorstellen dat er iemand op de wereld is met een leukere lievere opa en oma dan die van mij. Het is daar zolang ik me kan herinneren iedere dag zoete inval en het ruikt er naar kippenpootjes of hete bliksem. Er was vroeger een grote verkleedkist op zolder en opa maakte altijd mooie dingen voor ons in zijn schuur. En er stond een orgel. Prachtig vond ik dat. Ik zat er uren op te spelen alsof ik Wibi zelf was. Het moet geen gehoor geweest zijn, maar ik was helemaal in m’n element. En daar ging het opa en oma om. Ik had een koptelefoon op, dat wel.


Opa heeft nu een grote zonnebril op. Ook als de zon niet schijnt. Hij kan namelijk bijna niks meer zien. En dat komt niet door die bril. Dat is al langer dan 10 jaar zo. De kinderen kennen ‘m niet anders en eigenlijk is hij ook niet anders dan toen. Toen hij nog alles kon zien en toen hij nog in zijn schuur bezig was.

Hij heeft nu meer dan honderd luisterboeken en een horloge met een mevrouw erin zegt hij. Die gaat praten als je op het knopje drukt. Ze zegt dan iets van ‘het is nu twee uur en 24 minuten en 30 seconden. Of zoiets. Dat ligt eraan hoe laat het is.
Opa knuffelt altijd met ons. Dan kan hij een beetje voelen hoe je er uitziet en hoe groot je bent geworden zegt hij. Of dat denkt hij. Dat weet ik niet meer. Hij vindt het wel erg dat hij ons niet meer kan zien. En alle andere kleinkinderen en 30 achterkleinkinderen. De rest maakt hem niet zoveel uit. Niet dat hij dat laat merken hoor, ik heb hem nog nooit horen klagen. Oma ook niet. Ook niet nu het reisje naar de Rijn voor het eerst niet door kon gaan omdat oma het niet aandurfde met opa.

Als oma er is, is opa er ook. Behalve als hij ’s middags gaat wandelen naar de markt. Dus het hangt er wel vanaf hoe laat het is.

Hij is pas languit op z’n gezicht gevallen en nu durft hij niet zo goed meer naar de markt. Niet dat hij bang is hoor, opa is voor niemand bang. Maar hij heeft al een paar keer een kettingbotsing veroorzaakt en nu hebben ze ook nog de weg opgebroken. Precies de enige weg voor zijn huis die hij over moest steken om naar de markt te gaan. Nu zou hij heel ver om moeten lopen en dat wil hij liever niet meer. En ik denk dat ik daar ook geen zin meer in zou hebben als ik zo zachtjes kon lopen en niet eens iets kon zien.

Toen we vorige week na een veel te lange tijd weer bij ze waren vond ik opa opeens oud. Zomaar opeens. En een beetje dun. En hij praatte een beetje zachtjes. Vooral aan het eind. Maar het was ook al best wel laat. Ik denk dat dat de laatste tijd ook ligt aan hoe laat het is. Hoe hard hij praat. En hoeveel.


In augustus zijn opa en oma 65 jaar getrouwd. Of had ik dat al verteld? Vijf-en-zes-tig jaar. Dat is echt lang. Opa is dan ook jarig, hij wordt dan 90. Negentig. In augustus. En in september geven ze om alles te vieren voor de hele familie een feest.
Als het goed is.

Dat ligt eraan hoe laat het is.

 

 

 

 

Ps: Een fijne vaderdag morgen!

En mocht je tijd hebben, denk even aan je opa.

 

 

 

Helemaal Geweldig | Mirjam | 16-06-2007 | Reacties (2)

inge url   16-06-2007 || 11:29:12
mijn oma en opa waren ook van die héle speciále mensen... denk nog vaak aan ze, niet alleen op moeder-vader-verjaardagen... ze mochten helaas niet zo oud worden als de jouwe, hoop dat die nog even meegaan... jullie ook allemaal een fijne vaderdag morgen !

Tries 17-06-2007 || 20:26:56
Opa's zijn zoals ze moeten zijn, de altijd begrijpende, meest trotse, liefste, grappigste en dapperste man in je leven.
Zo was mijn opa, zo is mijn vader en zo wordt mijn lief ''later'' hoop ik ook...