#zeghet

03-11-2015

Ik moet 26 zijn geweest toen onze blikken elkaar vingen in de dansende menigte. BOEM.
Hij was groot, donker en die ogen, die lach.. ik vond hem leuk, was gevleid door zijn aandacht.
‘Zit je nou te sjansen met die grote neger?’ vroeg mijn vriendin. Ik gebaarde haar lachend doch resoluut haar kop te houden. Flirten was al niet mijn sterkste punt en ik had zo’n vermoeden dat een vriendin die me te pas en te onpas in mijn broek liet piesen van het lachen het niet beter zou maken.
  
Hoe hij aan mijn nummer kwam wist ik niet, maar hij belde me een dag later, of ik nog wist wie hij was, dat ik de knapste, leukste en mooiste van de wereld was en of ik zin had om met hem te gaan eten. We spraken af in de stad. Mijn slappe lachvriendin was voor de zekerheid in de buurt en deed terwijl ik enigszins zenuwachtig zat te wachten opeens een grote vogel na. Toen ik zijn enorme leren jas met mouwen met nog enormere franjes zag bij binnenkomst werd duidelijk waarom. We aten, praatten en van de gezelligheid zoenden we na afloop. De rare jas kon uit, niet waar.

En of die jas uitging. We spraken namelijk nog een keer af en van het een kwam het ander. Het een was dat hij met me mee naar huis ging en m’n hele voorraad drank opdronk, het ander dat hij terwijl hij bovenop me lag uit pure opwinding opeens grof mijn keel dichtkneep waardoor ik bijna stikte. Ik schrok ik me dood. Hij keek me fel aan, hijgde opgewonden alcoholadem in mijn gezicht en lachte zijn prachtige tanden bloot. Deze man bleek zo Fout dat een hoofdletter niet volstaat. Ik was bang, durfde nauwelijks te zeggen dat hij moest stoppen, laat staan dat hij weg moest. Zijn dominante, onberekenbare gedrag en imposante uiterlijk maakte van mij het soort meisje dat ik niet wilde zijn en waar ik zelfs een uitgesproken mening over had. Godzijdank viel hij toen hij uitgelachen was vrij snel in slaap.

Ik niet. Ik was op slot gegaan, durfde me amper te bewegen en zei niets. Ook niet toen hij wegging die ochtend. Niet over die avond, niet over zijn tas die er nog stond, niet dat ik meteen mijn ouders zou bellen als hij weg was om daar de eerstvolgende weken te logeren uit angst dat hij terug zou komen, niets. Ik heb de tas weggegooid en hem nooit meer gehoord of gezien.

Einde verhaal.

Geen issue
Maar nu waarom ik dit deel terwijl het op die twee weken (16 jaar geleden!) na, nooit meer een issue voor me is geweest. Sterker, ik was het bijna vergeten en heb er zelfs nog wel eens om gelachen met mijn grappige vriendin. ‘Weet je nog, R, met z’n gekke jas en z’n wurgseks? Haha!’ Ik heb me geen slachtoffer gevoeld, hij was gewoon fout, punt. Ik had hem zelf in huis gehaald, aan me laten zitten en niet weggestuurd. Bovendien, ik heb hem nooit meer gezien en er gelukkig geen trauma aan overgehouden.

Tot ik het verhaal van Anke
las en de commotie rondom haar optreden bij Pauw op Twitter volgde. Ik klikte gister op de hashtag #zeghet op Twitter en ik wist niet wat ik las. Zoveel verhalen over seksuele intimidatie, aanranding, verkrachting, ik werd er stil van. Mijn voornaamste reden om het te delen is deze: Als ik er ook maar één iemand mee op het idee breng het gesprek aan te gaan met zijn/haar kinderen over seks en liefde is dat winst. Dat heb ik ook tegen de journalist van Omroep Gelderland gezegd die me vanmorgen belde naar aanleiding van mijn tweets. Hier lees je dat artikel van vandaag.  

  
  
Helemaal Geweldig | Mirjam | 03-11-2015 | Reacties (0)