Tante Toos

27-07-2007

Tante Toos werd maandag 94. Da’s een hele leeftijd en dat is zo. Tante Toos is de zus van de oma van J (jep, mijn lief), al heeft ze geen idee wie J is. ‘DAT IS J, DE ZOON VAN B! U WEET WEL!'
Dat weet ze dus niet. Maar een van de kenmerken als je dementeert is nou eenmaal dat je veel dingen niet meer weet en dat andere mensen je feestje gaan organiseren.

Tijdens het feestje, in dit geval in de vorm van een etentje, had ik de eer naast het oude feestvarken te zitten en vroeg haar belangstellend OF ZE EEN BEETJE LIEF VOOR HAAR ZIJN IN HET VERZORGINGSHUIS waar ze sinds een jaar woont. Daar woonde ze niet, hoe kwam ik er bij. U voelt het al, het werd een soepel gesprek.

Naar mate de avond vorderde viel mij op dat tante Toos het eigenlijk prima naar haar zin had zo met haar gehoorapparaat uit. Zolang je d’r lekker met rust liet en haar niet van die ingewikkelde vragen stelde zoals ik genoot ze zichtbaar van haar tournedos stroganoff met appelmoes.
 
Tot ik ‘r opeens een beetje glazig naar J zag kijken, zo’n beetje dwars door mij heen. Ze herinnerde zich iets, of ze stond op het punt zich iets te gaan herinneren, dat kon niet anders. Ik wachtte in spanning af. Het duurde even, maar ze wilde voor het eerst tijdens deze avond die om haar draaide iets gaan zeggen en ook nog tegen mijn J. Mijn J die volgens haar een uur geleden nog helemaal niet kon bestaan.

‘Jij was de jongste', zei ze. 'En jij kwam altijd bij mij om het hoekje vragen naar eten.'
‘Ja’, zei J blij, ‘dat klopt!’ Hij verstaat de kunst van het meelullen met demente bejaarden als geen ander. Hij weet dat het geen zin heeft tegen te spreken, hij weet dat je iemand er alleen maar onzeker van maakt. ‘Ja. Jij kwam dan om het hoekje.. en dan..’ 'WAAR HEEFT ZE HET OVER?' schreeuwde een nog ouwer ogende dikke tante aan de overkant van de tafel. ‘NEE HOOR, SANDER WAS DAT! HIJ IS DE JONGSTE. J IS OUDSTE, J IS DE ZOON VAN B!! B, JE WEET WEL! ZUCHT. Ze weet het niet meer, ze haalt ALLES door elkaar, zucht.'  

Tante Toos zei maar niets meer. Wij ook niet. Dit was niet leuk. Een beetje jammer ook.
We verslikten ons alleen nog een keer toen ze opeens heel zachtjes vroeg of die jongen met die aardbeien toch niet die jongen was die om het hoekje.. NEEHEE! DAT IS J EN HIJ HEEFT CREME BRULEE!

Het was zo in en in triest maar ik pieste van de stress zowat in mijn broek van het lachen (schreeuw maar eens heel hard en heel onverwacht CREME BRULEE tijdens een pijnlijke moment, is erg grappig) en dacht dat ’t misschien ook wel leuk zou zijn als ze de volgende keer wel zelf haar gasten uitnodigt.
En dat ze dan een paar ouwe dikke tantes per ongeluk vergeet. 

  

Helemaal Geweldig | Mirjam | 27-07-2007 | Reacties (10)

gewebkijk url   27-07-2007 || 10:35:05

helemaal geweldig, mooi stukje... liefde is..

Pascal url   27-07-2007 || 11:03:28

Bij dementerende nooit een aanspraak op het geheugen doen. Gewoon praten over het hier en nu. Ja, dat zijn fijne gesprekken. ;-)

ceebee url   27-07-2007 || 13:14:45

ach, en J. wilde nog wel fijn met haar meepraten. He juk.

beeobee url   27-07-2007 || 13:56:08

Toch slim om het gehoorapparaat uit te zetten ;-)

Joke R. 27-07-2007 || 18:50:06

Een dementerende oom van Nico was zelfs vergeten dat hij rookte....... Kan ook handig zijn.

marleen url   27-07-2007 || 20:45:11

Ja, zoals mijn oma zegt: ik ben een beetje de kluts kwijt, maar dat geeft niet hoor! En inderdaad het geeft niet, al is soms voor de 10e keer in 5 minuten dezelfde vraag beantwoorden verdomd vermoeiend.

inge url   27-07-2007 || 21:06:40

heb t nog nooit van dichtbij meegemaakt... [zo lang leeft mijn familie niet ; )] lijkt me pittig. scoorde vroeger wel hoge cijfers op geriatrie, maar dat was theorie...

jelle url   27-07-2007 || 23:43:47

Levensecht zoals je dat geschreven hebt en ook erg lachwekkend. Pijnlijke momenten zitten vaak ook boordevol humor. Je moet het alleen op dat moment kunnen zien en waarderen.

Yvonn url   28-07-2007 || 09:09:42

Ja! Been there, done that!! Maar helaas zonder de creme brulee.... en misschien nog 'helazer'... inmiddels is het bij m'n schoonmoeder vergevorderde alzheimer; kinderen en echtgenoot zeggen 'r niks meer, nee, dan de planten in de vensterbank, die zijn pas lief!!!....

Julia url   29-07-2007 || 00:16:56

Ik zit er middenin op het moment met mijn moeder en het valt niet mee maar we maken er maar het beste van :)