Taatuut taatuut | 07-05-2007 |
En dan hebben we deze, die ik zelf zo’n anderhalf jaar geleden nog gebruikt heb zonder dat ik het wilde toen het vriendinnetje van San met tak en al van vier meter hoogte naar beneden klapte (waar wij, J en de net bevallen ik nota bene bij stonden met camera omdat het zulke mooie plaatjes waren) en daar een gecompliceerde breuk in de groeischijf van haar enkel aan overhield en dus acuut geopereerd moest worden, ‘eh, hallo, met Mirjam, niet schrikken hoor (hartverzakking aan de andere kant van de lijn) maar Isabella (toen 8) is in het ziekenhuis… enne..’ Gelukkig is het allemaal goed gekomen met de enkel en met de ouders. Die dingen gebeuren nou eenmaal.. Ik heb me toen wel voorgenomen dat ik nooit meer ‘niet schrikken hoor..’ ga zeggen.
Gistermiddag smsje van vriendin P. ‘Niet schrikken hoor (acute hartverzakking) maar Tom (zoontje van 2) ligt in het ziekenhuis, longontsteking. Ik houd je op de hoogte.’
Jezus, nee toch, maar, wat dan? Hoezo? Waarom? Duizend vragen die ik wil stellen waar ik nu geen antwoord op zal krijgen. Tot zij me 'op de hoogte gaat houden'. Hoe gaat ze dat doen dan? Wanneer dan? Ik moet er naar toe. Nee, dat slaat nergens op. Ze zei nog, niet schrikken. Maar ja, dat betekent ‘je gaat nu een acute hartverzakking krijgen’, dat moet jij nu wel weten. Doe normaal. Bovendien kan je nu toch niks doen en heb je zelf drie kinderen en een logeetje (Ingo, 9), ze belt straks heus wel en dan kun je altijd nog gaan.
Voor het eerst voelt de Achterhoek echt heel ver weg van Apeldoorn.. Wat doe ik in dit kutdorp denk ik.
Ik krijg flashbacks van een paar maanden geleden, toen ik nog wel in Apeldoorn woonde. Gelukkig. Vriendin E. aan de telefoon. ‘Hoi met mij, niet schrikken hoor (hartverzakking), maar Tiago (6) ligt in het ziekenhuis en kun je mij even ophalen, ‘k heb geen auto, we zijn met de ambulance meegereden.’
Jezus, nee toch, maar, wat dan? Hoezo? Waarom? Duizend vragen die ik wil stellen maar dat komt later, tuurlijk, ik kom er nu aan.
Godzijdank had Jezus ‘nee toch’ vrij serieus genomen en knapte het mannetje snel weer op..maar ik heb het liever niet, kleine mannetjes (of vrouwtjes) in ziekenhuizen. Kleine mannetjes (en vrouwtjes) horen niet in ambulances maar moeten spelen en taatuut taatuut met hun Playmobil ambulances door de kamer sjezen of kijken in ziekenhuizen naar pasgeboren wolken van broertjes en zusjes.
Gelukkig hoorde ik om een uur of eind van de middag dat het met Tom beter ging. P belde toen ik hier met de jongens aan ’t wachten was op de uitslag van logeetje Ingo (9). Kon er best nog even bij, we dachten in dit geval ook echt dat het wel mee zou vallen. Ik zei nog tegen vriend B, vader van het logeetje, die hier nietsvermoedend kwam binnenwandelen, ‘Het valt vast wel mee, het duurt alleen zo lang in zo’n ziekenhuis, ze zitten al drie uur bij de eerste hulp te wachten, hij is van de trampoline gevallen..’ Behalve dat ik me hield aan m'n voornemen en niet ‘niet schrikken’ zei (dat doe je tenslotte alleen als er wel geschrokken moet worden) kwam het gewoon ook nog eens heel slecht uit. Hij wilde deze week niet alleen heel erg graag de avondvierdaagse lopen, hij wordt woensdag 10 en krijgt een trampoline cadeau. En dat springt wat lastig met een gebroken middenvoetsbeentje…
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 07-05-2007 | Reacties (2) |
|
||
| Sorry dat ik je zo heb laten schrikken... Ik heb Tom ook al even flink toegesproken en samen besloten dat we dit nooit meer zullen doen. Is voor mijn eigen gemoedsrust ook een stuk beter :-() |
||
|
||
| Arme kindjes! ... maar wel erg leuk stukje om te lezen. Dus stiekem even zitten gniffelen. Maar voor de betrokken kids... sterkte ermee. |
