That's what friends are for

15-05-2007

Ik heb een reputatie. Deze heb ik vooral of eigenlijk alleen bij vrienden die mij nog kennen uit de tijd dat ik een klein vrolijk dromerig Mirjammetje was die altijd even blij en naïef door het leven huppelde met ietwat x-voetjes waar ik zodra mijn naam werd geroepen al omkijkend overheen struikelde. Van vroeger dus. Een reputatie dus zeg maar in de zin van niet al te handig, beetje chaotisch en piep klein beetje lomp zo heel af en toe. Het blijft me achtervolgen. De bewuste vriendinnen blijven het mij en de rest van de wereld te pas en te onpas voor de voeten gooien en daar moet je in dit geval ook nog eens mee uitkijken, straks struikelt er nog iemand. 

Natuurlijk hebben moeders van vriendinnetjes doodsangsten uitgestaan met mij naast hun op de fiets, al kletsend en slingerend een paar zijspiegels van geparkeerde auto’s meenemend en waren hun door grootmoeder gehaakte kleedjes met veel emotionele waarde niet veilig als je mij een glas Chocomel voorzette, en gebied mijn eerlijkheid me ook toe te geven dat mijn eerste autootje - als je goed keek zag je dat het een rode Fiat Panda was - het ook niet zonder slag of stoot heeft overleefd door mijn toedoen. De weg vinden was voor de komst van de TomTom niet altijd even gemakkelijk en de structuur in mijn leven wint doorgaans nog steeds geen schoonheidsprijs, maar het valt allemaal reuze mee. Echt waar.  

Ik run, op mijn manier dat dan wel, dit vijfkoppige gezin en zelfs een eigen zaak en heb daarbij nog nooit m’n kind in draagzak in het café laten hangen of m’n administratie goh wat onhandig opgegeten. Dieptepunt in mijn carriere als moeder was de dag dat ik San in alle haast afzette op school anders kwamen we te laat en pfff, dat lukte me ook nog. Er was alleen geen school die dag. 

Maar verder, vriendinnen, als wonderen bestaan, hier heb je ze. Ik steek nog steeds m'n sigaret aan en niet mezelf, je kunt me ook zonder een emmer water in de aanslag te hebben, Beverwijk te reserveren of alvast 112 te bellen in de buurt van een oven, strijkbout of barbecue zetten en ook een boormachine, elektrische schroevendraaier of Senseo apparaat bedien ik tot op heden zonder enige moeite, geëlektrocuteerd te worden of mezelf te verminken.

Oké, ik heb wel eens zo her en der een blauwe plek overgehouden aan etalageruiten, schuifpuien of ander schoon glaswerk, maar ook hier kan ik dankzij plakkende afbeeldingen van vogels en iets beter opletten goed mee leven. Trek mij ook geen al te dure smetteloze witte kleren aan want voor je ’t weet denk je dat de schilder op bezoek is. En dat valt dan weer zo tegen. 
Ik schil de piepers kook de pap en dan vindt iedereen mij knap (dank aan poëziealbumversje van Ralph - 1979), zonder daar al teveel moeite voor te hoeven doen, mits goed gepland en voorbereid, anders wordt het kant en klaar van AH, Super de Boer of de Mac of Chinees. Ik draai er mijn hand niet voor om al houden we niet erg van Chinees. Eten dus.

Ik zal je sterker vertellen, ik denk zelfs dat ik over m’n onhandigheid heen ben gegroeid. Nee, nog sterker, ik heb het doorgegeven aan degenen van wie ik hou.
De ene vriendin laat hoe ouder ze wordt steeds meer uit haar handen vallen, struikelt over alles wat los en vastzit, en heeft - als straf - een dochter die als je de verhalen moet geloven en dat doe ik graag, drie keer per dag goed is voor kleedjes vol Chocomel en Fristi en geschaafde ellebogen, knieën en andere lichaamsdelen en het plakken van grote stickers van vogels op aanwezige schuifpuien, ramen en zelfs hordeuren. Je waant je in het huis van vriendinlief in een heuse voliere.
De ander zet haar zoontje verkleed als plant neer op school terwijl het toneelstuk pas morgen is, en nog weer een ander gebruikt mij als excuus dat ze altijd te laat komt. ‘Ja, ik dacht, jij bent nooit op tijd, dus..’ En zo zit Mirjam altijd minimaal een half uur wortel te schieten in een restaurant, café of schouwburg en lacht hartelijk om alle blunders, slordigheden en ongelukjes van bovenstaanden en omgeving.
  

Maar ik doe het met alle liefde. Ik weet heus wel dat die projectie op mij gewoon een slim maar doorzichtig afleidingsmanoeuvre is van hun eigen onhandigheid en ik vind het niet erg.
That’s what friends are for. 
  

 

Helemaal Geweldig | Mirjam | 15-05-2007 | Reacties (2)

mennen 15-05-2007 || 13:43:35

Ik vind dat je het allemaal (helemaal) geweldig doet hoor! En een beetje klunzen hier en daar heeft toch juist wel iets charmants? Perfect (als het al bestaat) is ook zo saai!

Tries 15-05-2007 || 22:46:38

Het gebeurt niet vaak maar je hebt het voor elkaar, ik zit met mijn bek vol tanden (en een dochter vol pleisters) maar ik heb je punt begrepen hoor ;-)) Woeha woeha woeha Meid, ik hou van je zoals je bent, met of zonder Mirjam acties! Dikke kus van je (bijna perfecte) vriendinnetje ;-))