Vandaag moest ik maar eens uit de kast komen met mijn liftfobie. “Liftfobie?”, vroeg Frank naar aanleiding van mijn logje van vorige week. Jawel, heb ik.
Ook wel claustrofobie genoemd, maar ik heb het dan vooral in een lift, in een vliegtuig en in een wc. Oh, en in lange tunnels. Al zolang als ik me kan herinneren en waar het vandaan komt, geen flauw idee. Misschien heb ik de tijd in mijn moeders buik als wat krapjes ervaren, je weet het niet.

Ik kan overigens prima afstand doen van mijn uitwerpselen en doe dat ook gewoon op de wc, maar ik doe de deur nooit op slot. De lift omzeil ik door gezonde wandelingen op de trap en vliegen doe ik ook, alleen vind ik het dus jammer dat ik er onderweg niet even uitkan. Daarom gebeurt dit laatste enkel strak onder de verdovende middelen die de huisarts me voorschreef. Als je die inneemt ben je zo stoned als een garnaal en vlieg je bijna vanzelf naar je vakantiebestemming, ideaal. Het is hooguit wat beter opletten voor mijn medereizigers dat ik geen kinderen vergeet of in kleermakerszit in het gangpad beland omdat ik denk dat ik een hippie ben.