Geen zinnig woord | 04-05-2009 |
Dus zaten we voor de tv. Eerste rang.
'Kijk nou wat mooi', bazelde ik steeds. En dat was het. Alsof ik zelf het Oranjepark had bedacht. En de Loolaan. En de burgemeester. En de lach van Maxima. Ik was gewoon trots op mijn Apeldoorn. Want waar je roots liggen, je herinneringen, waar je ouders, broer, zus en vrienden wonen, dat eigen je jezelf bij gelegenheid toe. Ja. Het gras leek groener, de zon scheen, net als de koningin en iedereen. Ik zag een paar bekenden tussen de oranje uitgedoste rijen staan zwaaien en J attendeerde me erop dat ik terugzwaaide. Koninginnedag in Apeldoorn maakte van mij een debiele bejaarde zo ongeveer. Kon me niks schelen.
Vanaf 11.50 uur zat ik net als heel Nederland geschokt met de handen voor mijn mond. Ik kreeg smsjes of alles goed was met ons. Ik stuurde smsjes of alles goed was met iedereen.
Om ergens heen te moeten of kunnen sprongen we eind van de dag met de kinderen op de fiets en begaven ons door de het vredige landschap van de Achterhoek. We stopten in de buurt van Keppel en omstreken voor patat en ijs voor de kinderen. De beelden op mijn netvlies en de brok in mijn keel weerhielden mij hiervan. Net als van enig zinnig woord over wat er die middag in mijn Apeldoorn was gebeurd.
Maar daarvoor hebben we Nico Dijkshoorn.
APELDOORN
de dag
begon zo mooi
maxima en haar
hoedje
een platte zwarte kraai
in doodsangst
tegen de zijkant van
haar hoofd gevlogen
ja ik had er
zin in
het jaarlijks feestje voor
koekhappend nederland
de dag
begon zo mooi
met dat heerlijke
als suddervlees
belletje voor belletje
in de jus
voortkabbelende
deskundige commentaar
van de nieuwe maartje van wegen
ja
apeldoorn
maakt zo vroeg op de ochtend
veel in mij los
weer zie ik
het zwarte herfstblad
op de zijkant van
maxima’s hoofd
en denk
je bent huisdichter of niet
zij is een illustratie
bij het gedicht
the raven
van edgar allan poe
dat denk ik als
de zwarte dood
het beeld binnenraast
en ik zeg
in een opwelling
tot mijn schrik
kuifje
zo rijden auto’s
in de strip
kuifje
in kuifje
rijdt kuifje
afrikanen omver
die enkele ogenblikken later gelukkig
even aan het hoofd krabbelend
weer opstaan
ook nu ontsnapt
als in een stripverhaal
een agent op een fietsje
maar het bevrijdende moment
blijft nu uit
het wordt maar geen stripverhaal
en heel even voel ik
het moment
de opengesperde monden
de doodsangst
het niet willen begrijpen
het verlangen naar het
onmogelijke
dat de bestuurder zo uit zal stappen
zal zwaaien met zijn cowboyhoed
en dat de op straat liggende mensen
net als bij een rampenoefening
glimlachend op zullen staan
maar ze staan niet op
ik hoor het
aan het commentaar
het gaat over
lakens
in plaats van tobbedansen
het gaat over
explosieven
in plaats van
vuurwerk
een dag later
lees ik lamgeslagen
de volkskrant
die al in de tweede alinea
meldt
dat het om een autochtone dader gaat
gelukkig mensen
goed nieuws
hij is wit
en alles wijst er op
nog beter nieuws
hij was ook nog gek
de gebruikelijke
deskundigen griep
kruipt langzaam
onder mijn huid
ik lees de gesprekken met
de buren van de dader
hij hij was heel erg op zichzelf
hij maakte nooit eens contact
hij keek je op een bepaalde manier aan
hij betaalde keurig zijn huur
hij droeg zijn haar af en toe kort
kortom
iemand als ik
we lezen het wel
morgen
dat hij zijn schoenen liet verzolen
en dan heel
ongeduldig was
maar ik wil niets weten
van deze man
wil hem niet voor me zien
in een kroeg
lachend
ik wil maar
1 ding weten
hoe
gaat het
met het meisje
in de blauwe jurk
blauw
niet oranje
zoals mamma ‘s ochtends
had aangeraden
nee
blauw
wat zo mooi staat
bij haar rode haar
ik wil niet weten
wat zij dacht
ik wil niet weten
wat haar zusje dacht
ik
wil
weten
meisje
met je blauwe jurk
of je nog durft te leven
of je ooit nog
iets vrolijks aan durft te doen
ik zou zeggen
denk maar aan de koningin
die doet ook vaak iets
waar ze geen zin in heeft
je kunt haar
altijd bellen
want ze is heel lief
en ze zal je herkennen
ook met een ander jurkje aan
want zo is onze koningin
daar ben ik sinds gisteren
van overtuigd
Nico Dijkshoorn
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 04-05-2009 | Reacties (14) |
|
||
| besmeurd ik voel me (net als de meeste nederlanders) ook besmeurd. konninginnedag is mijn/ons feestje, en daar moet je met je poten van af blijven... :( |
||
|
||
| Nico zegt het prachtig. | ||
|
||
| Wat heeft Nico dat mooi verwoord. | ||
|
||
| Ik heb al bij Natasja op Nico gereageerd ( geweldig ) maar zoals jij je trots als (oud)Apeldoornse beschrijft daar voor die buis, nou, dat voelde ik precies zo ! En de enorme klap daarna.........te heftig voor woorden ! Groet,Agnes |
||
|
||
| Brok in mijn keel en koude rillingen. Nog steeds en dat zal nog wel even zo blijven. Wat bezielt iemand??? Om zo'n prachtig feest kapot te maken? Indruwekkend gedicht. |
||
|
||
| Gisteravond om 21.30 uur zag ik nog steeds dolende zielen met bloemen en een kaars. Ik dacht aan Sebrenica, Sarajevo en Dafour, maar het was Apeldoorn. Tja, wat bezielde Karst Tates anders dan zijn onwetendheid over de gruwelijke gevolgen van zijn daad zo dicht bij mijn naasten. | ||
|
||
| Koninginnedag zal in ons mooie (inmiddels wereldwijd bekende) Apeldoorn nooit meer het zelfde zijn... | ||
|
||
| Trots was ik op 30 april op Apeldoorn (mijn stad, onze stad), trots ben ik nog steeds, trots zal ik blijven dat er mensen zijn die met woorden hun gevoelens kunnen uiten! |
||
|
||
| Allmighty. Wat een prachtig tranentrekkend gedicht van Nico. Dat meisje ja. Dat arme meisje. De arme kinderen die dit hebben moeten zien gebeuren. Ik kan er hier, zo achter mij laptop, nog steeds om janken. Om de mensen waarvan hun leven zó heeft moeten eindigen. De (zwangere?) vrouw die is omgekomen. Zag ik haar daar nou gereanimeerd worden? Ik word er ijskoud van in mijn maag... | ||
|
||
| Mooi. Heel mooi. Kan me trouwens goed voorstellen dat je niet naar Apeldoorn bent gegaan. |
||
|
||
| mijn collega stond er ook. en ik schrok ineens en smste. ook. en nico. ben niet zo'n fan. maar dit is mooi gedaan. |
||
|
||
| Prachtig... Zowel van Nico als van jou. En het blijft zo vervreemdend en beangstigend dat die ene dag in het jaar dat we allemaal ongegeneerd een bejaarde mochten zijn opeens z'n truttigheid verliest. Door een gek die zo gewoon was. En godzijdank blank. Omdat we inmiddels zo denken.... Weg illusies... |
||
|
||
| Nico... die platgeslagen kraai ;-) Maar wat een vreselijk gebeuren, ik volgde het vanaf de boot naar Vlieland. Blij dat jullie veilig voor de televisie zaten. |
||
|
||
| Nu kom ik een beetje als mosterd na de maaltijd.. Toch vind ik het een heel mooi log. |
