Ik geloof dat ik nog net niet op balletschoenen aan kwam zetten, maar loopschoenen zijn het niet geweest. Ik was de bocht nog niet om – daar woonde R namelijk – of ik had kramp in mijn tenen en in m’n zij. En ik had zin in een peuk maar daar had R een hekel aan, als R ergens een hekel aan had, asbak/stank/vies/ordinair, nou. Ik verdrong de gedachte. Wij rennen.

Na een paar meter haalde hij me in, ging voor me staan, nam me in zijn armen en zei - terwijl hij me hevig en doordringend zijn liefde begon te verklaren tussen het kussen door - dat het een grapje was, dat rennen. Dat ik, klein lief lenig onsportief asbakje met zweetsnor gewoon helemaal zijn prinsesje was waar hij al tijden verliefd op was en waar hij voor altijd bij wilde blijven en die hij nooit meer liet gaan en of ik zin had in een vuurtje..

Dat was zoals ik het me had voorgesteld maar dit gebeurde natuurlijk niet. Er hoefde nog net geen 112/zuurstof en/of andere vormen van beademing of reanimatie aan te pas te komen, maar het scheelde niet veel. Een blik op mijn paarsige natte hoofd dat ergens schuin op een klein soepel krom lijf en meters achter hem aanhijgde (heeg?) en niet meer reageerde op prikkels van buitenaf, moest bij hem toch wat bellen doen rinkelen. Zou je denken. Er rinkelde niks. Ik denk ook niet dat R iets had dat kon rinkelen behalve zijn bekers in zijn prijzenkast.

Anyway, R was geen blijvertje. R vond het wedstrijdelement niet alleen erg belangrijk tijdens ons eerste afspraakje, ook daarna. En al snel begonnen er bij mij wel wat belletjes te rinkelen en maakte ik het uit. 
Had ik lekker toch een keer gewonnen.