Survival of the fittest | 10-04-2007 |
Dat ging als volgt: Men neme 1 fiets zonder versnellingen en twee half leeggelopen banden, 1 moeder zonder conditie, twee fietszitjes met 1 directeur van 2,5 achterop, eentje van amper anderhalf maar wel anderhalf keer zo zwaar voorop, veel regen en een pak ‘m beet windkrachtje twaalf. Als je heel goed keek zag je dat dit gevaarte met drie hoofden zich over de weg richting school verplaatste. Dat waren wij.
Aangekomen bij de school wilde ik eerst naar zuurstofflessen vragen maar dat leek me gezien mijn voorkeur voor een onopvallende integratie niet zo’n heel strak plan.
Mijn klotsoksels en zweetsnor zoveel mogelijk negerend en wegvegend waardoor ik er uit zag alsof ik onder de zonnebank in slaap was gevallen met een inlegkruisje op m’n bovenlip, sta ik vriendelijk om mij heen lachend (eerste indruk heel belangrijk) te wachten op dochterlief. De gebroeders hadden het echter na het zien van de wipwap glijbaan en klimmuur ondertussen wel weer gezien bij mama op de fiets en begonnen zich zachtjes nou zeg maar hardjes aan los te wurmen uit de gordels. De achterste hing zo’n beetje naast het achterwiel, de ander zweefde met zijn hoofd net boven de rubbertegels van de zandbak en ik stond in spagaat met een hoofd alsof het hoofdje al zichtbaar was het hele boeltje te redden van een pijnlijke kennismaking met Achterhoekse bodem.
Ik zeg het was fijn geweest als iemand mij, al was het een piepklein beetje, voor het idee, had geholpen of op z’n minst alleen iets aardigs had gezegd, desnoods in plat Achterhoeks, ik had het gewaardeerd. Strakke blikken kijken me alleen maar recht aan in mijn rooddoorlopen ogen alsof ze zeggen JIJ moest toch zo nodig verhuizen, JIJ moest toch zo nodig drie kinderen en JIJ moest toch zonodig je autootje verkopen, die door een of andere lapzwans total loss werd gereden BUITEN MIJN SCHULD waardoor ik nu drie keer per dag the survival of the fittest meemaakt per iets wat ooit een fiets was in een plaats waar ik niemand ken? Kom op Mir, dit is niet het moment om alle spanningen van de afgelopen tijd eruit te gooien, beheers je.
Safed by the bell. “Kijk eens Mees, wie daar aankomt? Sanne!” zeg ik zo opgewekt mogelijk. Een wervelwind schiet voorbij, springt op haar fiets en zegt: “Hoi mam, Kimberly komt bij mij spelen, wij gaan vast, doei!” Weg.
Met een naar zijn zus krijsende peuterpuber achterop en een nog in shock van de bijna valpartij zijnde dreumes voorop, verplaatst het gevaarte zich huiswaarts om daar welkom te worden geheten met de woorden: “Hè hè.. waar blééf je nou!?”
(deze column stond eerder op de weeklog van Life & Cooking)
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 10-04-2007 | Reacties (5) |
|
||
| Woeha woeha woeha, het blijft een super verhaal ;-) | ||
|
||
| Tja ik val bijna in herhaling, maar echt super geschreven..Je blijft maar lezen om te zien wat er allemaal gaat gebeuren. Je site staat bij mijn favorieten. :D |
||
|
||
| leuk leuk leuk leuk | ||
|
||
| test@hpu.nl | ||
|
||
| abcde12345 |
