Klaphek en omstreken

21-05-2007

Het was gisteren zondag, dus afwachten en uitkijken geblazen, voor je ‘t weet zit je immers in het ziekenhuis met deze of gene, ik wil geen namen noemen, Merijn. Bovendien had ik het mezelf en de eerste hulp en u en iedereen beloofd extra voorzichtig te zijn. Geen paniek, dat is me gelukt. De opbrengst van afgelopen weekend bestaat slechts uit twee enorme bulten op het hoofd van zoonlief de 2^e genaamd Merijn (ons liefste ongeleid projectiel van ruim anderhalf met de afmetingen van tweeëneenhalf), een splinter en een geschaafde knie. Niet meer dus dan op twee gemiddelde doordeweekse dagen. Ik maak het nu mooier dan het is, Merijn zou immers Merijn niet zijn om het rijtje niet aan te vullen met iets spectaculairs als een verfrissende duik in de vijver van opa en oma terwijl papa druk was met zaken als ik stond erbij en ik keek ernaar. Het is een man van niet denken maar doen en geen woorden maar daden, ruwe bolster blanke pit, het duurde een fractie van een seconde maar hij deed het. Plons. Met papa's hand in zijn kraag.   

Goed of minder goed, we kwamen na – ik sla nu uit censuurachtige overwegingen een stukje over - een douche en schone kleren met de schrik vrij en belandden uiteindelijk van dit verfrissende bezoekje aan opa en oma in rustiger vaarwater in de vorm van een site seeing route Achterhoek en de schone heuvels van omgeving Montferland, terecht. Om te eindigen bij, houdt u vast, eetcafé ’t Klaphek met de handgeschreven slogan op borden, mokken en overal: ‘buiten gewoon goed, maar binnen ook!’

Ik vraag waar zijn ze nog zo origineel.
Het was er eentje met alles drop en dran, zoals men hier zegt, en zoals wij zeggen met lekkere koffie verkeerd en adembenemend uitzicht vanaf het terras. De kinderen konden zich aldaar, ideaal, vermaken in het speeltuintje met glijbaantjes en klimtoestellen, wat voor ons betekende elkaar uit inmiddels strikte veiligheidsoverwegingen die ik niet nader hoef te verklaren afwisselen in het soufleren en bijstaan van het deel van ons ietwat onhandige kroost.

Het moet, bedenk ik me opeens, een bijzonder gezicht zijn geweest dit nobele zondagmiddagtafereel. Mama onder de glijbaan, mama op de glijbaan en mama als levende wegversperring voor het zojuist langsgekomen vee dat her en der territorium had afgebakend in de vorm van stront waar zoonlief nr 2 wel eens in wilde gaan zitten of in ieder geval een hapje van wilde proeven. Nee, ik ben nog niet klaar.
Mama gillend toezien hoe turntalent San (10) voordoet hoe Mees (net 3, geen turntalent voor zover bekend) met gevaar voor eigen leven over de schommel van een metertje of 3 hoog heen kan klimmen, mama verontschuldigend aan de picknicktafel naast ons ‘dat mag niet! Sorry hoor, dat doet ie anders nooit..’ (‘ie’ is Merijn die zonder blikken of blozen niet alleen patat uit borden van vreemde mensen keek maar ook at), mama als tolk tijdens een versierpoging van zoonlief de 1^e met een vrouwelijke peutergenoot hakkelend in Rudy Carrel Duits ‘wie heißt du’? plus uitkomst, vertaling en volgende vraag (watsegtmeisje wadoetmeisje waarwoontmeisje) uitbraakte, mama samen met papa weer op en onder de glijbaan en dan zonder de associatie die u nu voor ogen heeft viespeukje, mama terugrennend naar stoel om tas en inhoud te bewaken, mama..
Mama vindt warme koffie verkeerd lekkerder. 
  

Helemaal Geweldig | Mirjam | 21-05-2007 | Reacties (0)