Er was er eens een vrouw. De vrouw had een man, drie kinderen en een huis met een tuin en een hobby. Van die hobby besloot zij op een dag haar werk te maken. Zij werkte er lustig op los alsof het een lieve lust was en dat was het.

Voor dat werk had zij een auto nodig. Toen besloot zij vorig jaar een nieuwe tweede hands auto aan te schaffen die klein doch ruim ende praktisch was. Een heuse ouwe lullenbak die je het beste kunt omschrijven als het zwarte schaapje uit de familie van de Pausmobiel. Hoog, zwart, niet hip, maar dan zonder Paus en het zegt geen bêêh.

De vrouw lapte dit compleet aan haar laars, zij kwam voordelig en droog van a naar b met haar kroost, vrinden en vrindinnen van haar kroost, dubbele kinderwagens, boodschappen, embalage en andere belangrijke zaken, het was goed. Bovendien weigert manlief en daarmee waarschijnlijk meer mannelijk schoon en vies pertinent door wie dan ook gezien te worden in deze auto, wat de vrouw als bijkomend voordeel zag. Ter illustratie: de auto van de buren die pal naast de auto van de vrouw stond werd compleet leeggeroofd, de auto van de vrouw stond er onaangetast naast. Met open ramen en deuren. Ik bedoel maar.

Ik heb geen idee waar ik met dit verhaal naartoe wil, maar wat kan het schelen. Oja, de auto is van het merk Hyundai. Atos. Need i say more. Ja, dat need ik, de vrouw krijgt namelijk wel eens mail op haar zakelijke mailadres. Daarin wordt dan belangstellend gevraagd of ze haar kleine penis als erg vervelend ervaart en dat ze met de giga megadick de droom van elke vrouw kan worden. Ik zeg die vrouw is een ondernemend typje maar je kunt overdrijven.

Om even terug te komen op de mail, de vrouw kreeg vanavond wederom mail. Van haar vrienden van Hyundai. Ze geloofde haar ogen niet.

En begon zich nu toch echt lichtelijk zorgen te maken over haar imago. Zouden die mensen nou echt  gedacht hebben: ondernemend, huis, kinderen, Hyundai: