Jeugdsentiment | 02-07-2007 |
Vroeger - toen de koeien nog Bart heetten, de honden uit hun kont blaften en sex nog vies was - was ik fan van Michael Jackson. Dit is geen grapje, dit is pure ernst en ik nam deze taak dan ook vrij serieus. Het begon al vroeg deze liefde voor de schattige Michael en zijn fenomenale muziek, danspassen en dito stemgeluid. Je kon me wakker maken voor Michael en dat deden mijn ouders dan ook. Een jaar of 10 moet ik geweest zijn toen ik’s avonds laat wakker gemaakt werd om naar Billie Jean te komen kijken met de allereerste moonwalk. Toen wist ik het zeker. Ik ging naar de balletacademie, ik ging vanaf nu alleen nog maar mijn best doen, ik ging namelijk met Michael op tour.
Maakt u zich geen zorgen, dat is niet gebeurd. Wel heb ik ooit in een soort van vlaag van dansverbijstering of noem het grootheidswaanzin, opgetreden met een heuse imitatie van mister Michael, met alles d’rop en d’ran tijdens een feestje in een dansschool van een vage bekende ( ;
Er zijn nog wat mensen waarmee ik daarom iets goed te maken heb, zoals B en E te A die nog maanden bezig zijn geweest de zwarte haarspray uit hun design kapsalon te poetsen, maar dit terzijde.
Het was een leuke tijd. Thriller, Bad, Dangerous, History, kleine Mirjam stond bij alle concerten vooraan. Mede dankzij mijn wat claustrofobische verschijnselen overigens, want toen de hele meute, nadat we al een dag voor de Kuip hadden gelegen, als bezeten begon te rennen en wel over mij heen, trok een oplettende politieagent de compleet panische Mirjam tussen de massa uit en liet haar inclusief aanhang via een zijdeur naar binnen nog voor het hek voor de andere honderdduizend fans openging. Ik zeg het was fantastisch, zo worden agenten niet meer gemaakt.
Een nog veel ergere fan dan ik, namelijk een als Michael uitgedoste idioot, stond bijwijze van straf denk ik, het hele concert in mijn oor te hijgen van 'hee hee ow', tot ik ‘m bijna een 'ow' op z’n spiegelbril had verkocht, maar ik heb me kunnen inhouden. Ik liet m'n concert toch niet vergallen door zo'n mafkees. Bovendien keek Michael me aan maar dit gelooft niemand, maar de opmerking doet het altijd leuk op feesten en partijen.
U vraagt zich vast af hoe ik in godesnaam kom bij al dit jeugdsentiment. Dit zit zo. Ik zat vanmorgen in mijn autootje, op de terugweg van een interview, ergens tussen de A50 en de benzinepomp die maar niet kwam, te luisteren naar de radio en hoorde dit. Als u daar rond een uurtje of half 12 in de file hebt gestaan, ik zat in dat zwarte autootje dat zo wiebelde. Het kwam allemaal weer naar boven. En ik weet zeker dat Justin ook geïnspireerd is door Michael. Dat wist ik al wel, maar nu weet ik het zeker. En da’s helemaal niet erg. Zolang hij zich enkel qua muziek en dans laat inspireren dan. Hoor maar. Ik zeg voetjes van de vloer.
Hee hee. Ow!
| Helemaal Geweldig | Mirjam | 02-07-2007 | Reacties (2) |
|
||
| Vroeger... was dat toen de batavieren nog met z'n drieen waren? (by the way, toch jammer van die opmerking over de handhaver van de wet...) |
||
|
||
| Zo hoorde ik vandaag 'Ben', bij Schiffers.nl (radio 2). Toeval bestaat, toch ? Toen was Michael nog 'n aardig ventje... Bij Billie Jean moet ik altijd denken aan die skilehrerin uit Maurach ('82)... |
