Je gaat verhuizen met lief en kind, krijgt er voor je 't weet zomaar een wolk van een baby bij, en ach, waarom ook niet, nog eentje dan. Gezien je met z'n vijven iets meer ruimte nodig hebt - en hulp van je mangenoot, pakken we het boeltje op en verhuizen richting Achterhoek. Tussen de bedrijven door begin je je eigen tekstbureautje, want wat is er fijner dan zelf beslissen over je tijd. Niet dat er nog tijd is laat staan dat je er zelf ook maar iets over te zeggen hebt, maar het gaat om het idee. Het idee dat je jezelf uitdaagt. We groeien en bloeien immers door de dingen te doen waar we misschien heel stiekem als de dood voor zijn. Hoort de bazuinen klinken uit de hoogte links en rechts.
Daar is moed voor nodig. En zelfvertrouwen. Zegt men. En een lief. En familie en vriendinnen. En een beetje verstand van zaken, een beetje bluf, geluk en mensen die het je gunnen. Zeg ik.
Ik las een interview met Claudia de Breij waarin ze zei dat moed de voornaamste voorwaarde is van levenskunst. 'Angst is niet slecht maar bangigheid wel. Lafheid is voor mij een grote zonde' aldus C de B. Herkenbaar en hartstikke waar. Al besef ik dat dit tegelijkertijd de grootste valkuil is voor werkende vrouwen en dan vooral moeders.
Want wat is nou eigenlijk moed en wat is eigenlijk laf? Is het wel zo moedig om voor jezelf te beginnen? En is het wel zo laf als je kiest voor de zekerheid van het bedrijf, huis of man waar je al jaren werkt, woont of bij bent? Natuurlijk niet. Mits dit alles met veel plezier gebeurt uiteraard. Maar is het wel zo moedig om door te bikkelen tot op ons tandvlees, wenkbrauwen en andere lichaamsdelen en niet te zeggen dat je iets niet durft, niet (aan)kunt, kan of wilt..? Het wordt wat mij betreft tijd dat we ons wel laten kennen. Ons kwetsbaar opstellen en zeggen dat we niet overal voor in zijn en alleen nog doen waar we volledig achterstaan. Een keertje nee zeggen dus, daar is pas moed voor nodig. En ik begin het met de jaren al aardig te leren.
Het acuut daarop volgend schuldgevoel is wat anders. Als ik dat ook niet meer heb, beheers ik dan de levenskunst, ben ik dan moedig, authentiek of juist laf of zelfs egoïstisch? U mag het zeggen. Ga ik ondertussen even m'n ouderknutsel/knutselouderavond afbellen.
| | 15-04-2007 | Reacties (2) |
| Patries
|
18-04-2007 || 10:00:10
|
|
| DAPPER ;-) |
| Manon/mennen/mano
|
20-04-2007 || 14:58:31
|
|
| ook leuk |
