Jan Huigen in de ton

23-04-2007

Toen ik klein was wilde ik danseres worden. En dan niet zomaar eentje, nee, minimaal een meer dan prima ballerina a la Alexandra Radius in het Nationale Ballet. Posters van haar en partner Han Ebbelaar sierden samen met levensgrote Michael Jacksons mijn slaapkamermuur. Ik zou dan samen met mijn eigen Han die ik zou ontmoeten na mijn doorbraak want er zaten zover ik wist geen jongens bij mij op ballet (of was die met die maillot er toch een?), de sterren van de hemel dansen. En anders kon ik altijd nog on tour met Michael of ging ik het maken in Fame. Het is er niet van gekomen.

In een a.s. verloofde op je veertiende is het nou eenmaal zaak veel tijd te investeren. Daar moet je niet kinderachtig over doen. Lang verhaal kort, hallo liefde en puberteit, dag ballet, dag danscarrière.

Nou ja, niet helemaal. Ik heb - het kan raar lopen in een mensenleven, ik zeg het is een lang verhaal -later een examen dansvaardigheid voor een danslerarenopleiding voor een ander soort dansen gedaan. Ik en mijn toenmalige aanstaande ex tevens danspartner hadden tijdens dit examen zelfs de eer (of pech) naast Louis van Amstel te staan. Voor de duidelijkheid: solo. Ik kreeg het hier zo van op m’n zenuwen dat de choreografie van de Paso Doble (ik zei toch een ander soort dansen) verrekt veel op een Samba ging lijken, de Quickstep wel erg quick ging en m’n oriëntatie tegen de dansrichting en dus mededansers in. Ondanks dit alles, of misschien zelfs wel wonder boven wonder was ik geslaagd, zonder de examinators om te hoeven kopen. (Die hebben me waarschijnlijk het voordeel van de twijfel gegeven omdat ze alleen oog hadden voor Louis en moeilijk konden zeggen dat ze geen bal gezien hadden van wat ik stond te doen.)

Als je Jan Huigen in de ton niet meerekent, doe ik al jaren niks meer in de danselarij. Maar mijn hart gaat nog immer sneller kloppen bij het horen van Vivaldi en Billie Jean en met jeugdsentiment zat ik gister weer naar de audities van de weg naar Fame te kijken. 
Heel even zag ik mezelf weer staan als klein meisje op mijn kamertje: FAME! I wanna live forever, lalalalalalaaah, FAME! Hup, zwaai, been zo lenig als ik was strak langs mijn lichaam omhoog, KLENG! Auw. Voet door de spiegel.

Je zou bijna gaan denken dat het aan het dansen lag dat het niks is geworden met die carrière.
Maar dat is natuurlijk niet zo.

Helemaal Geweldig | Mirjam | 23-04-2007 | Reacties (5)

Jac 22-04-2007 || 09:33:33

ha ha ha, zelf wilde ik jaren straaljagerpiloot worden. Na het zien van Top Gun was ik helemaal zeker van mijn keus. Waarom het niks geworden is.... ik weet het niet. Jaren later zag ik in een programma van Rob Kamphuus hoe het gaat met een straaljager en welke tests je moet doen. Ik wist opeens zeker dat dat met mijn wagenziekte een puinhoop was geworden. Ik denk niet dat je na het opstijgen nog door de ramen van de straaljager had kunnen kijken. Maar ach, coordinator bij een grote dagvers zuivelleverancier in combinatie met een gezin met twee kleine kids is pas echt een hele uitdaging!

Mir 23-04-2007 || 09:31:50

(( :

Tries 23-04-2007 || 13:01:10

Toen ik nog echt ''jong'' was zou ik een hele stoere man krijgen (beviel niet, deze is beter en liever) wilde ik niet trouwen (toch gedaan) wilde ik vooral geen kinderen (2 schatjes gekregen) en zou ik carrière maken (iets wat met 2 18u werken pw niet echt lukt natuurlijk). Maar weet je; ik ben dol gelukkig met mijn ''mislukte'' dromen en glimlach als mijn dochter zegt dat ze later dokter wil worden.

Tries 23-04-2007 || 13:02:43

Eh, geen 218 uur maar 18 uur per week (of 2 dagen per week) natuurlijk ;-)

female_viagra url   14-03-2017 || 08:22:56

Hello! cialis generic soft , female viagra , cialis generic soft , female viagra , female viagra ,