ik neem je mee naar het land in mijn hoofd,
door de kronkels, de straten en wegen
doe nu je ogen niet dicht,
‘k heb naar behoren ingericht
wat ik welbeschouwd van jou heb gekregen

ik dwaal er, bepaal er,
breng er en haal er
weet er zelfs redelijk de weg
op dat prachtige stuk,
woont mijn grootste geluk
doet het je iets wat ik zeg?

ik ren er, ik ben er
herken en verken er
kijk goed waar je nu bent beland
hoor de stilte, kabaal
elke straat een verhaal
geschreven in klei en los zand

hier leef ik en streef ik,
berust en vergeef ik
pas op, hobbels, nog niet helemaal klaar
ook bij het grote waarom
loopt het wat krom
maar, te doen voor ‘n hoofdwandelaar

ik nam horden,  liep tegen borden
dat je niet anders zou worden
met koeien ernaast in de sloot
het zijn oude, vertrouwde 
achter de muur die ik bouwde
sommige leven, al lijken ze dood

ik weer ze, beleer ze,
kleineer en negeer ze
of weet ik veel hoe dat gaat
ik doe echt mijn best
duw ze terug in de mest
die jij ongevraagd achterlaat